Το μάτι κινείται πιο πολλές φορές κι από τις κινήσεις που κάνει η καρδιά μας. Κι όμως οι επιστήμονες ακόμη αναρωτιούνται πως γίνεται και το μάτι μπορεί να διατηρεί μία τόσο καλή ποιότητα εικόνας. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι πολύ δύσκολο θεωρητικά να διατηρηθεί η σταθερότητα των εικόνων σε σχέση με την διαρκής κίνηση του ματιού μας.
![](https://cdn.rtpmd.gr/media/com_news/galleries/2021/12/06/14338/photos/full/research2.jpg)
![](https://cdn.rtpmd.gr/media/com_news/galleries/2021/12/06/14338/photos/thumb/ereyna15.jpg)
![](https://cdn.rtpmd.gr/media/com_news/galleries/2021/12/06/14338/photos/thumb/research3.jpg)
Πώς όμως γίνεται το στάδιο της τύφλωσης;
Όταν ψάχνουμε κάποιον μέσα σε ένα πλήθος ή προσπαθούμε να δούμε μία ταμπέλα στο δρόμο από απόσταση, βασιζόμαστε στο βοθρίδιο (foveola) για να φέρει την πληροφορία στον εγκέφαλο. Κι εκεί είναι που συμβαίνει στιγμιαία εκείνο το καταπληκτικό γεγονός στα μάτια μας. για πολύ λίγη ώρα, στιγμές που δεν μπορεί να εκλάβει ο εγκέφαλος, ο άνθρωπος τυφλώνεται. Αυτό όμως συμβαίνει για συγκεκριμένο λόγο.
Κατά τις σακκαδικές κινήσεις, η όρασή μας απενεργοποιείται προσωρινά για να βελτιωθεί. Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά αν το σκεφτείς είναι απόλυτα λογικό.
Παρατηρήσαμε πως οι μικροσακκαδικές κινήσεις συνοδεύονται από σύντομες περιόδους οπτικής καταστολής στις οποίες είμαστε ουσιαστικά τυφλοί. Αυτές οι περίοδοι είναι πολύ σύντομες και ο εγκέφαλος μας δεν μπορεί να τις καταλάβει ουσιαστικά. Σίγουρα όμως συμβαίνουν.
Τα αποτελέσματά μας δείχνουν πως στο κέντρο του βλέμματός μας συμβαίνει μία δραστική και γρήγορη αλλαγή κάθε φορά που ανακατευθύνουμε το βλέμμα μας. - Janis Intoy, University of Rochester. Κάθε φορά που κοιτάμε αλλού γίνεται μία στιγμιαία τύφλωση στο βλέμμα μας. Αυτό είναι πραγματικά απίστευτο.
Πώς έγινε η έρευνα
Έξι εθελοντές προσπάθησαν να εντοπίσουν ψύλλους που πηδούν σε ένα κομμάτι γούνας μέσα από μία οθόνη υπολογιστή. Τελικά δεν ήταν όσο εύκολο νόμιζαν στην αρχή.
Στην πραγματικότητα κοιτούσαν κουκίδες σε ένα περιβάλλον οπτικού θορύβου που προσομοίωνε τη γούνα ενός ζώου. Αυτό επιστημονικά απέδειξε πολλές από τις υποψίες των επιστημόνων.
Μόλις εντόπιζαν την κίνηση του ψύλλου, πατούσαν ένα κουμπί. Ένας ειδικός αισθητήρας κατέγραφε την foveola των ματιών όταν εντόπιζαν τον ψύλλο.
Το πείραμα απέδειξε πως οι εθελοντές δεν μπόρεσαν να δουν τους ψηφιακούς ψύλλους αμέσως πριν και αμέσως μετά την κίνηση του βλέμματος, ακόμα κι αν κοιτούσαν απευθείας σε εκείνο το σημείο.